Aanslag op Amerikaans consulaat in Benghazi valt niet uit de lucht

 
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 9.0/10 (2 votes cast)

Door Badra Djait

De aanslag op het consulaat in Benghazi was geen verrassing. De voortekens waren al lang zichtbaar.

Dinsdag 18 september 2012

De Amerikaanse ambassadeur in Libië, Christopher Stevens, is samen met drie andere medewerkers om het leven gekomen bij een raketaanval in Benghazi. Aanleiding voor de aanslag is een anti-Islam film uit America.

Hoe is het mogelijk dat er raketten konden worden afgevuurd op een Amerikaans consulaat, dat de Libische betogers het gebouw in brand konden steken, en dat het lichaam van de Amerikaanse ambassadeur voor het oog van de hele wereld over straat kon worden gesleurd? De Amerikanen hadden de aanslag in Benghazi minstens moeten voorzien.

Ten eerste is zes jaar geleden iets gelijkaardigs gebeurd naar aanleiding van de Deense Muhammad cartoons. Toen in Libië bekend werd dat een Italiaanse minister, Roberto Calderoli, een T-shirt met een spotprent van de profeet droeg, verzamelden spontaan een duizendtal mensen zich voor het Italiaans consulaat in Benghazi op 17 februari 2006. De betogers waren er zelfs in geslaagd het Italiaans consulaat in lichterlaaie te zetten, waarop de Libische politie het vuur opende op de betogers. Minstens tien doden waren er gevallen.

Vijf jaar later – toen de Arabische revolutie uitbrak – riep de Libische oppositie op om de dood van de betogers tegen de Muhammad cartoons te herinneren. Er moest betoogd worden tegen Gaddafi op 17 februari 2011 omdat die bij de demonstratie tegen de cartoons de zijde van het Westen had gekozen tegen de Islam. Vandaar dat de Libische revolutie van 2011 ook wel de “cartoonrevolutie” werd genoemd.

Met andere woorden, de ambassadeur en zijn medewerkers hadden de Libische ambassade moeten verlaten, eens het protest in Cairo aan de Amerikaanse ambassade tegen de spotfilm over Muhammad is uitgebroken.

Een tweede reden waarom de VS de aanslag op het consulaat hadden moeten voorzien, is dat ze wist dat Benghazi bekend staat als een bolwerk voor gevoelige extremisten. Uit het rapport al-Qaeda’s Foreign Fighters in Iraq van de US Military Academy bleek dat 18% van de al-Qaedastrijders uit de wereld die naar Irak kwamen om te vechten tegen de geallieerde troepen voornamelijk afkomstig waren uit Oost-Libië, waaronder Benghazi.

Verbaast het dan dat na de NAVO-interventie de voorzitter van de Libische oppositie, Mustafa Abdel Jalil, in zijn overwinningstoespraak in Benghazi liet weten dat Libië de sharia tot de officiële wet van het land zal verklaren. De eerder liberale voorzitter moest rekening houden met de ideeën van zijn conservatieve achterban. Zelfs de vlag van al-Qaeda werd er omhoog gehesen op het gerechtsgebouw van Benghazi na de bevrijding van het land door de NAVO.

Ten derde is het adagium van het buitenlands beleid “de vijand van mijn vijand is mijn vriend” op korte tijd zo vaak toegepast met wisselende vijanden en vrienden dat de Libiërs de Amerikanen niet meer konden vertrouwen.

De religieuze extremisten die voornamelijk in Oost-Libië zaten, waren vanaf de jaren tachtig bekend als beduchte politieke vijanden van Gaddafi. De toenmalige Libische gevangenissen waren vol met de “bebaarde mannen”. Dat is ook de reden waarom het westen na 9/11 toenadering zocht tot Gaddafi op zoek naar steun voor haar “war on terror”.  De CIA, de Britse en de Libische inlichtingendiensten wisselden toen honderden namen van Libische islamistische verdachten uit. Vandaar dat Moussa Koussa, voormalig hoofd van de Libische inlichtingendiensten vorig jaar veilig werd overgebracht naar Qatar na een tussenstop in Groot-Brittanië.

Niet alleen werden gegevens over islamistische verdachten uitgewisseld, ook wilde de VS de marteling van al-Qaeda verdachten uitbesteden aan gevangenissen buiten hun controle. Een bekend voorbeeld is Abdelhakim Belhadj, de voormalige leider van het fundamentalistische Libyan Islamic Fighting Group (LIFG). Hij werd samen met zijn zwangere vrouw opgepakt in Maleisië. Beiden werden gemarteld door de CIA in Bangkok en vervolgens uitgeleverd aan de willekeur van Gaddafi. Dat werd recent nogmaals bevestigd door het rapport van Human Rights Watch getiteld ‘Delivered into enemy hands. US-led abuse and rendition of opponents to Gaddafi’s Libya‘.

Maar Gaddafi behandelde de islamisten én hun familieleden zo slecht dat de modale Libiër zich begon te keren tegen Gaddafi. Toen Fathi Terbil werd gearresteerd in februari 2011 – Fathi Terbil was een mensenrechtenactivist die de familieleden vertegenwoordigde van de honderden gevangenen die bij rellen in de beruchte Abu Salim gevangenis in Tripoli in 1996 door veiligheidsdiensten werden vermoord en van de gedode betogers in 2006 naar aanleiding van de Muhammad cartoons – begon de oppositie in het oosten van Libië zich serieus te roeren.

De Libische oppositie kreeg al snel steun van het westen. En plots werden de “voormalige al-Qaeda verdachten” de vrienden van het westen, en werd Gaddafi de gemeenschappelijke vijand. Getuige het feit dat de door de CIA gemartelde Belhadj werd benoemd tot de militaire leider van de Libische oppositie.

Het is dan ook wereldvreemd dat de VS zich publiekelijk afvraagt “hoe zo’n aanslag kon gebeuren in een land dat met Amerikaanse steun werd bevrijd”, terwijl voorgaande info in Libië als algemene kennis wordt beschouwd. De Libiërs zien de VS niet als een land dat hen bevrijd heeft omdat ze democratie wilde brengen, wel omdat ze eigen belangen heeft. Het principe “vergeven en vergeten” geldt hier niet. De aanslag op het consulaat in Benghazi valt dus niet uit de lucht.

 

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 9.0/10 (2 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

Related posts

Are we now ‘friends’ of al-Qaeda in Libya?

 
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 7.0/10 (3 votes cast)

By Badra Djait

Belgium was one of the ‘Friends of Libya’ in Paris. But does the prime minister realise that these Libyan ‘friends’ include a former al-Qaeda fighter?

Wednesday 14 September 2011

Belgium’s acting prime minister, Yves Leterme (CD&V), represented the country at the ‘Friends of Libya‘ summit which took place in Paris on 1 September. The National Transitional Council of Libya, a political  body representing the anti-Gaddafi rebels, also took part in the gathering.

But can Leterme, in the name of Belgium, befriend a certain Abdelhakim Belhadj, who is  not only the Transitional Council’s military commander but is also a former al-Qaeda fighter and the former leader of the  Libyan Islamic Fighting Group (LIFG)?

“From holy warrior to hero of a revolution,” read the sarcastic headline in the London-based al-sharq al-Awsat sarcastisch.

Against the Soviets

 In 1988, Belhadj moved to Afghanistan to take part in the anti-Soviet jihad there. In 1990, the returning Libyan mujahideen set up LIFG. Belhadj was the former emir of this group which has been defined as a “terrorist” organisation since the 11 September 2001 attacks in America.

In 2004, Belhadj was arrested in Afghanistan, interrogated by the CIA and delivered to Libya, where he was eventually released in 2008. Earlier this year, he seized the opportunity to transform his defunct fundamentalist party into the Libyan Islamic Movement, which became one of the main opponents of the deposed Libyan leader Muammar Gaddafi. In this capacity, he became the military commander of the Transitional Council.

Meanwhile, rumours have been circulating that Gaddafi has fled to neighbouring Algeria. A convoy of six Mercedes with tainted glass was seen crossing the border. A number of Libyan rebel leaders accuse Algeria of supporting Gaddafi. Algeria denies the allegations.

Until now, Algeria has refused to recognise the Transitional Council until it receives assurances that the new Libyan government will co-operate in combating al-Qaeda in North Africa. Why has Belgium not taken a similar stance?

In contrast with Libya, Bahrain and Syria will not be on the receiving end of a military intervention from NATO, the UN or any other international coalition, in the name of democracy, human rights or the “responsibility to protect”.

Syria has a mutual defence pact with Iran (renewed in 2006 and 2009). This means that an attack against Syria would constitute an attack on Iran. And didn’t China and Russia recently warn that attacking Iran could trigger a world war?

Why are the popular democratic protests in Bahrain, the neighbour of Western ally Saudi Arabia, not appreciated? More importantly, why were the elite Saudi troops sent to crush the uprising in Bahrain trained by Great Britain? It was confirmed in the British parliament that the Saudi National Guard was taught how to “maintain public order”.

Reconstruction

The West has declared its official commitment to help build democracy in Libya. Restoring security, improving the humanitarian situation and the establishment of a multi-party, pluralistic political system are officially the top priorities. But Mustafa Abdul Jalil, head of the National Transitional Council, knows better what it is all about. He promised, in a statement, to grease the palms of the the countries which helped Libya in the fight against Colonel Gaddafi with lucrative oil contracts. Libyan oil is highly sought after for its high quality which, among other things, makes it ideal for the production of kerosine, which is often used as jet fuel.

 A number of countries, including Britain and Germany, have promised to release tens of billions of dollars in frozen Libyan assets to the Transitional Council. Other countries which did not immediately take part in the military intervention – such as Brazil, China and Russia – are hoping to get a second chance with the transitional government.

But the question for now is whether the “friends of Libya” will co-operate with a former al-Qaeda fighter in order to acquire those lucrative oil contracts?

 

This column is based on an editorial published, in Dutch, by De Morgen, on 30 August 2011. Published here with the author’s consent.

 

 

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 7.0/10 (3 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)

Related posts